Social Icons

Featured Posts

Tuesday, June 6, 2017

ബ്രിജിയുടെ നാലാംചക്രവർത്തി.. ഒരെത്തിനോട്ടം..... ഇന്ദിരാ ബാലൻ


കൃതികളിലേക്കുള്ള എത്തിനോട്ടങ്ങൾ പലപ്പോഴും പൂർണ്ണങ്ങളല്ല. എന്നാലും നോക്കാതിരിക്കാനുമാവില്ല. കൃതികളുടെ നാലുവശങ്ങളിലേയും സൂക്ഷ്മാപഗ്രഥനം എന്നത് കൃച്ഛൃ സാദ്ധ്യമല്ല. എഴുത്തുകാരിയേക്കാൾ വായനക്കാർ കൃതികളിൽ പൂർണ്ണമായും അടയിരുന്നാൽ മാത്രമെ ഏകദേശ പഠനം നിർവ്വഹിക്കാനാകു. ഭാവനയിൽകൂടി പ്രതിഫലിച്ചുകാണുന്ന ജീവിതത്തിനു ആകർഷകത കൂടും എന്ന മാധവിക്കുട്ടിയുടെ വാക്കുകൾ ഇവിടെ സ്മരണീയമാകുന്നു. കഥാകാരിയിൽ ഇടയ്ക്കു വന്നു വീഴുന്ന വെളിച്ചങ്ങളും ഇരുട്ടുകളും അനുഭവങ്ങളും കാഴ്ച്ചകളും എല്ലാം കഥയിലൂടെ ആവിഷ്ക്കരിക്കുമ്പോൾ അതിനു ഒരു കടലോളം ആഴം കൈവരുന്നു. അതാണു കഥാകാരിയും ചിത്രകാരിയുമായ ബ്രിജിയുടെ കഥകൾ. തിരുവനന്തപുരം ബുദ്ധ ബുക്സ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച "നാലാമത്തെ ചക്രവർത്തി " എന്ന കഥാസാമാഹാരത്തിലെ കഥകളാണു ഇവിടെ വിചിന്തനം ചെയ്യപ്പെടുന്നത്. സ്വതന്ത്രശീലനായ ഒരു കുതിരയെപ്പോലെ അവരുടെ തൂലിക ചലിക്കുന്നു. വർത്തമാനകാലത്തെ കഥകളിൽ ഏറിയ പക്ഷവും ധൈഷണികതലങ്ങളാണു മുന്നിട്ടു നില്ക്കുന്നത്. എന്നാൽ ബ്രിജിയുടെ കഥകൾ ഹൃദയത്തെ തൊടുന്നു.എഴുത്തുകാരനും വായനക്കാരനും തമ്മിലുള്ള ഹൃദയോന്മീലനം അവ സാദ്ധ്യമാക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടു തന്നെ  വായനക്കാരനും അനായസേന കഥകളിലേക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെടാം .കഥക്ക് പ്രധാനം വിചാരങ്ങൾ തന്നെയാണു. ആ വിചാരതലങ്ങളിലൂടെ പല ജീവിതങ്ങളുടെ പശ്ച്ചാത്തലങ്ങൾ മനോഹരമായ ഒരു ചിത്രംപോലെ   ജീവിതമാകുന്ന ക്യാൻവാസിൽ  ബ്രിജി വരച്ചിടുന്നു. കവിതകൾ തുളുമ്പുന്ന കഥകൾ. നാട്ടുവെളിച്ചങ്ങളും നഗരവെളിച്ചങ്ങളും ഒരു പോലെ ഇതിവൃത്തങ്ങളിൽ കടന്നുവരുന്നു. ഒപ്പം നീതിബോധവും അനീതിക്കെതിരെ  സൌമ്യമായ പ്രതിഷേധങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളും നഷ്ടബോധങ്ങളും നിവൃത്തികേടുകളുമെല്ലാം കഥയുടെ വേദിയിലുണരുന്നു.

നാലാമത്തെ ചക്രവർത്തി എന്നതുകൊണ്ട് എഴുത്തുകാരി ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് എന്നും വൈകിയെത്തുന്ന ഒരു കഥാപാത്രത്തെക്കുറിച്ചാണ്. സ്നേഹത്തിന്റെ വെട്ടം പരത്തി മിന്നിനിന്ന വലിയ നക്ഷത്രത്തെ പിന്തുടർന്ന് ഉണ്ണിയേശുവിനെ കാണാൻ പുറപ്പെട്ട നാലു രാജാക്കന്മാർ. പക്ഷേ യാത്ര പുറപ്പെടാൻ നിശ്ച്ചയിച്ച സ്ഥലത്ത് നിന്നും പുറപ്പെടാൻ വൈകിയപ്പോൾ മൂന്നു  പേർ യാത്ര തുടർന്ന് പല സ്ഥലങ്ങളിലും കാത്തു നിന്നെങ്കിലും നാലാമത്തെ ചക്രവർത്തി എത്താൻ വൈകുന്നു. എവിടെയും അവസരങ്ങൾ ഉണ്ടായിട്ടും അവിടെയൊക്കെ താൻ എത്താൻ വൈകുന്നല്ലൊ എന്ന വ്യഥ കഥാകാരിയുടെ വ്യഥ കൂടിയായി വായിച്ചെടുക്കാം.പക്ഷെ വൈകിയെത്തിയാലും എല്ലായിടത്തും നിറഞ്ഞു നില്ക്കുന്ന തൊമ്മൻ എന്നു വിവക്ഷിക്കുന്ന കഥാപാത്രം സ്വന്തം കാലിൽ ഉറച്ചു നിന്നു എന്നു പറയുമ്പോൾ എഴുത്തുകാരിക്കുള്ളിലും  സ്ഥൈര്യം നിറയുന്നു. . നാലാമത്തെ ചക്രവർത്തി എന്നതിൽ തികച്ചും  നാടകീയത തുടിച്ചു നില്ക്കുന്നു എന്ന് ആമുഖത്തിൽ ശ്രീ ജോർജ്ജ് ഓണക്കൂർ  വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. തൊമ്മൻ എന്ന കേന്ദ്രകഥാപാത്രത്തിലൂടെ ഈ കഥയുടെ ഇതൾ വിടരുന്നു. 
വർത്തമാനജീവിതത്തിൽ പ്രസക്തമായ ഒരു വിഷയമാണു ”തൊപ്പിയിട്ടവൻ“ എന്ന കഥയിലൂടെ പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നത്.എയർപോർട്ടിൽ സുരക്ഷാപരിശോധനയുടെ പേരിൽ ചോദ്യം ചെയ്യലുകൾക്ക് വിധേയനാകുന്ന ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ. താൻ പാരീസിലേക്ക് പോവുകയാണെന്നും അവിടെ ലൂവ്ര് മ്യൂസിയത്തിലെ പെയിന്റിംഗ്സ് കാണാനും ഫീച്ചർ തയ്യാറാക്കാനുമാണു പോകുന്നതെന്ന ഉത്തരത്തിൽ സുരക്ഷാ പരിശോധകർ  അവിശ്വസിക്കുന്നു. ഇതിനുള്ള ഫണ്ടിംഗ് എവിടെ നിന്നാണെന്ന് പരിശോധകർക്ക് അറിയണം. മറുപടികളൊക്കെ പ്രകോപനപരമാകുന്നു. പേരുകളും പലവിധത്തിൽ കാണുന്നു. പല ഭാവങ്ങളേയും രൂപങ്ങളെയും ആയുധമാക്കി ലോകത്തെ നശിപ്പിക്കുന്ന തീവ്രവാദസംഘടനയിലെ ആളെന്നപോലെ കടുത്ത ചോദ്യംചെയ്യലിനു വിധേയമാകുന്ന കഥാപാത്രം പരോക്ഷമായി നൈതികതക്കു വേണ്ടി കേഴുന്നു. ജീവിതയരങ്ങിൽ  അതിജീവനത്തിനു വേണ്ടി  പല വേഷങ്ങൾ ആടുമ്പോൾ നിസ്സഹായരായ പലരും ബലിയാടാകുന്നതിന്റെ പ്രത്യക്ഷ  ചിത്രം ഈ കഥയിൽ തെളിയുന്നു. തൊപ്പിയിട്ടവൻ എന്നതിൽ പല അർത്ഥങ്ങളും നിഗൂഹനം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. ഇതൊരു നിലനിൽപ്പിന്റെ  പ്രശ്നമാണ്. നിലനിൽപ്പിനു  വേണ്ടി പിതാവിന്റെ പേരില്ലാതെ വന്നപ്പോൾ അമ്മയോട് ചോദിച്ചു അച്ഛനാരെന്ന്. ”ഒരു മനുഷ്യനുണ്ടായതാണു നീ .മനുഷ്യനായി ജീവിക്കുക. അന്ധനും ബധിരനും മൂകനുമായി എന്നു കഥാകൃത്ത് അടിവരയിട്ടു പറയുമ്പോൾ തന്നെ അസഹിഷ്ണുത നിറഞ്ഞ ഒരു ഇന്നിന്റെ വാങ്മയചിത്രം പ്രസക്തമാകുന്നു. "തൊപ്പി "പ്രണയത്തിന്റെ സ്മാരകമായും പരിശോധനാവേളയിൽ ഭീകരതയുടെ അടയാളവുമായി  വിരുദ്ധധ്രുവങ്ങളിൽ നില്ക്കുന്നു . . സമർത്ഥനായ ഒരഭിനേതാവിന്റെ മുഖത്ത് നിമിഷങ്ങൾക്കകം നിഴലിക്കുന്ന ഭാവവൈചിത്ര്യത്തിന്റെ വൈഭവം പോലെ വളരെ കരവിരുതോടെയാണു ഈ എഴുത്തുകാരിയുടെ തൂലിക വാക്കുകൾ കോറിയിടുന്നത് .
സുന്ദരമായ ഭൂതകാലജീവിതം അടി പിഴുതെടുത്തപ്പോൾ  സംഘർഷഭരിതമായി എപ്പോഴും അപകടമരണങ്ങളെ കുറിച്ച് കഥ മെനയുന്ന കഥാപാത്രമാണു പാനിവാലയുടെ ചിന്തകളിലെ “ പാനിവാല ” എന്ന കഥാപാത്രം.സ്നേഹത്തിന്റെയും ഒരുമയുടെയും ഇമ്പമാർന്ന ജീവിതത്തിൽ എപ്പോഴും ഒപ്പം നിന്നിരുന്ന ഭാര്യക്കുപ്പോലും പാനിവാലയുടെ ബീഭൽസത സൃഷ്ടിക്കുന്ന നുണക്കഥകൾ വിരസതയും മടുപ്പും അസഹിഷ്ണുതയും ഉളവാക്കുന്നു.എപ്പോഴും അപകടങ്ങളെക്കുറിച്ച് കഥകൾ നെയ്യുന്ന പാനിവാലക്കു നേരെ തന്നെ അവസാനം അപകടം കുതിച്ചെത്തുന്നു. ഭാര്യയുടെ സ്നേഹം  നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു എന്ന് കരുതിയിരുന്ന  പാനിവാല ആ അവസരത്തിലാണു ഭാര്യ ഇപ്പോഴും ഉള്ളിൽ പഴയ സ്നേഹം കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നത്.  ജീവിതവിപര്യയങ്ങളിൽ സ്നേഹവും സമാധാനവും നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ ചിലപ്പോൾ സമനില തെറ്റി മാനസിക അകൽച്ചകൾക്ക്  കാരണമാകാം.  വീണ്ടും സംഘർഷഭരിതമായ ഒരവസ്ഥയിലോ, അഥവാ ജീവിതം കൈവിട്ടുപോകുന്ന നിമിഷത്തിലോ ആയിരിക്കാം ഒരു പക്ഷെ ഭാര്യാഭർത്തൃ ബന്ധത്തിന്റെ വിലയറിയുക എന്നൊരു സന്ദേശം ഈ കഥയിൽ ദൃശ്യമാകുന്നു. മഴക്കാലത്തു പാടവരമ്പത്തും തൊടിയിലും മുതുകിൽ ഭാരവും വലിച്ചു നീങ്ങുന്ന കോസ്മിക് ഒച്ച് എന്ന കഥയിലൂടെ വിസ്തൃതമാകുന്നത് നാമാവശേഷമാകുന്ന നാട്ടറിവുകളുടേയും നാട്ടുവൈദ്യങ്ങളുടെയും കലവറയാണ്. കൃത്രിമത്വമൊട്ടുമേശാത്ത കാട്ടുമൂപ്പത്തിയുടെ പരിവേഷമണിയുന്ന കാളായി എന്ന കഥാപാത്രം വായനക്കാരുടെ മനസ്സിൽ  ഇടം പിടിക്കും .മനുഷ്യജീവിതത്തിലെ ആദിമഗോത്രസങ്കല്പങ്ങളും വിശ്വാസങ്ങളുമെല്ലാം ഒരു ഒച്ചിലൂടെ മിഴി തുറക്കുന്നു. കാളായിക്കറിയാത്ത മരുന്നുകളില്ല. കാളായി കാടു കയറിയാൽ കിട്ടാത്ത മരുന്നുകളില്ല.അതായിരുന്നു  ഒരു കാലത്തെ വിശ്വാസം . ഇന്ന് എല്ലാം ശാസ്ത്രത്തിനു വിധേയമായി. പ്രകൃതിയുമായി മനുഷ്യനകന്നു. സ്ത്രീകൾ മാറുമറയ്ക്കാത്ത കാലത്തിന്റെ പ്രതീകമാണു കാളായി. ഉടുമുണ്ടിന്റെ കോന്തല വലിച്ചു കുത്തിയതിനകത്തു ഒതുങ്ങാത്ത മുഴുപ്പ് കണ്ട് മൂത്താരുടെ വെറളി പിടിച്ച കണ്ണുകൾ കണ്ടപ്പോഴാണു ഭർത്താവായ മല്ലൻ കാളായിക്ക് ഒരു ജോഡി റൌക്ക തയ്പ്പിച്ചുകൊണ്ടു വന്ന് കൊടുത്തത്. മല്ലന്റെ കൈപിടിച്ച് മലമ്പുഴക്കാടുകളിറങ്ങി മാറു മറയ്ക്കാതെ വന്ന കാളായിയെ അന്നെല്ലാവരും അല്ഭുതത്തോടെ നോക്കി അടക്കം പറഞ്ഞു. പക്ഷെ ചട്ടയിട്ടതുകൊണ്ടൊന്നും കാമവെറളി പിടിച്ച ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും പെണ്ണിനു രക്ഷയാവില്ലെന്ന് പരോക്ഷമായി മല്ലന്റെ വാക്കുകളിലൂടെ കഥാകൃത്ത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു.എല്ലാവരും പോയപ്പോൾ 
പഴയൊരു ചരിത്രാവിശിഷ്ടം പോലെ കാളായി മാത്രം ശേഷിച്ചു.അപ്പോഴും കാളായിയുടെ തൊടിയിലെ ഒച്ചുകളെ കുറിച്ചുള്ള ഗവേഷണത്തിനായി ഒരു പറ്റം ആൾക്കാർ.ഒച്ച് പാമ്പിനേക്കാൾ വിഷമുള്ളവയെന്ന പ്രസ്താവനകൾ ജനങ്ങളിൽ ഭീതിയുളവാക്കുന്നു. ആയിടെ ചിലകുട്ടികൾ ഒച്ച് കടിച്ചു മരിച്ചെന്ന സ്ഥിരീകരണങ്ങൾ. ! പക്ഷെ ആധുനികവൈദ്യശാസ്ത്രത്തിന്  ഒച്ചിനെ നശിപ്പിക്കാനായില്ല. ചില പൈതൃകങ്ങൾ കാത്തു​സൂക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടതാണെന്നിവിടെ വ്യംഗ്യമായി ധ്വനിക്കുന്നു.അവസാനം കാളായി വന്നു ഒച്ചിനു മേൽ കല്ലുപ്പു വിതറുന്നതോടെ ഒച്ചുകളെല്ലാം നശിക്കുന്നു. അതു കണ്ട് ആദ്യം പുച്ഛിക്കാൻ നോക്കിയ ഗവേഷകർ തോൽവി സമ്മതിക്കാതെ പിന്നീട് ഉപ്പിലുള്ള രാസവസ്തുക്കൾ ഒച്ചിന്റെ ശരീരഘടനയെ എങ്ങിനെ ബാധിക്കുമെന്ന് സമർത്ഥിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു  . പഴമയിൽ ചിലതെല്ലാം ശരിയെന്ന് പറയുവാനും സമ്മതിക്കാനും വിസമ്മതിക്കുന്ന ഒരാധുനികമനസ്സിന്റെ ചിത്രം കയ്യടക്കത്തോടെ എഴുത്തുകാരി നിർവഹിക്കുന്നു.പഴമയും പുതുമയും തമ്മിലുള്ള ഏറ്റുമുട്ടലിൽ പഴമ തന്നെ ഇവിടെ ജയിക്കുന്നു. ശാസ്ത്രത്തേയും തോൽപ്പിക്കുന്ന  പ്രകൃതിയും മനുഷ്യനും  തമ്മിലുള്ള അഭേദ്യബന്ധം കൂടി ഈ കഥയിൽ പീലി വിടർത്തുന്നു. ഇങ്ങിനെ ഓരോ കഥയും ഇഴവിടർത്തിയാൽ   സമൂഹത്തിന്റെ വിവിധ   തുറകളിലെ സംഭവങ്ങൾ  കാണാനാകും. സമാധാനപാലകരുടെ വേഷം കെട്ടി ഏതു പന്തിയിലും കയറിയിരുന്ന് അസമാധാനത്തിന്റെ  വിത്തുകൾ വിതയ്ക്കുകയും  അവസാനം അവനവൻ തന്നെ ചതിക്കുഴികളിലെത്തിപ്പെടുന്ന സർവ്വകക്ഷിഗുണശേഖരന്മാർ നർമ്മത്തിന്റെ മേമ്പൊടി വിതറി സമൂഹത്തിനെ കടുത്ത വിമർശനവിധേയമാക്കുന്ന കഥയാണ്.  വയസ്സാവുമ്പോൾ മക്കൾക്ക് ഭാരമായി മക്കളിറക്കിവിടുന്ന മാതാപിതാക്കൾ, വിവരസാങ്കേതികവിദ്യയുടെ വികാസത്തിൽ പുതിയ കണ്ടുപിടുത്തങ്ങൾക്കും പരീക്ഷണങ്ങൾക്കുമായി ഭൂമിയും കൃഷിയും വിയർപ്പും കമ്പോളവല്ക്കൃതങ്ങൾക്ക് വിട്ടുകൊടുക്കാനാകാതെ കാടുകളിലേക്ക് പലായനം ചെയ്യുന്ന  മനുഷ്യരും ,കുടിയിറക്കങ്ങളും, പ്രലോഭനങ്ങളിൽ വഴുതിവീണ്  ഉള്ള സമാധാനവും  നഷ്ടപ്പെട്ട് അരക്ഷിതാവസ്ഥയിലെത്തിപ്പെടുന്നവർ, കഷ്ടപ്പെട്ട് നേടിയ ജീവിതം മുഴുവൻ നഗരവല്ക്കരണത്തിൽ പുതിയ മെട്രൊ പദ്ധതികളുടെ തൂണിന്നടിയിൽ പെട്ട് ചതഞ്ഞരഞ്ഞുപോകുന്ന സ്വപ്നങ്ങൾ, ജീവിതം തന്നെ ഊർന്നിറങ്ങിപ്പോയി കമ്പോളസംസ്ക്കാരത്തിന്റെ 
വിപണിയിലെ ചതിക്കുഴികളിലേക്കെത്തുന്ന  പെൺ ജീവിതങ്ങളുടെ 
 കയ്പ്പേറിയ ദുരനുഭവങ്ങൾ ,മിശ്രവിവാഹജീവിതങ്ങളിൽ 
സംഭവിക്കുന്ന കുടിപ്പകകൾ,ജീവിക്കാനായി  സ്വത്വം വിൽക്കുമ്പോൾ  അവൾ വേശ്യ എന്ന അവഹേളനത്തിനും ശകുനം നന്നാവാൻ മറ്റുള്ളവരുടെ പടിപ്പുരയിലെത്തുന്നത് ഐശ്വര്യവും ആയി കാണുന്ന പുഴുക്കുത്തേറ്റ സമൂഹചിത്രങ്ങൾ എന്നു വേണ്ട മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ സമസ്തഭാവങ്ങളും പ്രശ്നങ്ങളും ഒരു നാടകീയ ചാരുതയോടെ ഈ കഥാകാരി ഒരു ചരടിൽ കോർത്തെടുത്തിരിക്കുന്നു. ആമുഖത്തിൽ പ്രശസ്ത എഴുത്തുകാരൻ ഓണക്കൂർ സാർ വിശേഷിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത് "അപൂർവ്വസുന്ദരമായ കഥാവഴി "എന്നാണു. തികച്ചും അന്വർത്ഥമായ പദം. ഓരോ കഥയും സൂക്ഷ്മമായ വായനയും പഠനവും അർഹിക്കുന്നതാണ്. മൌലികതയും ,ശിൽപ്പ ഗുണവും, ആഖ്യാനപരതയും,ആർജ്ജവവും സ്വായത്തമാക്കിയ ഈ കഥകാരിയുടെ കഥകൾ എന്തുകൊണ്ടും മലയാള സാഹിത്യത്തിൽ ഗണ്യമായ പങ്കു വഹിക്കാൻ പ്രാപ്തമാണെന്ന് ചുവന്ന ലിപികളാൽ  കുറിക്കുന്നു! 

Monday, May 29, 2017

പ്രകൃതിസംഗീതമാകുന്ന തോറ്റ കുട്ടി


കമ്പോളവൽകൃത കാലഘട്ടത്തിൽ ബഹുനിലകെട്ടിടസമുച്ചയങ്ങളിൽ പാർക്കുന്ന ആധുനികമനുഷ്യന്റെ ചിന്തയിൽ നിന്നും തീർത്തും വിട്ടുപോയ മരതകപച്ചതുരുത്തുകളെ അതിന്റെ സർവ്വസൌന്ദര്യഭാവത്തിലൂടെയും വാർത്തെടുക്കുന്ന കവിതയാണു കവി റഫീക്ക് അഹമ്മദിന്റെ “തോറ്റ കുട്ടി” എന്ന കവിത. കവിത പുതിയ സങ്കേതങ്ങളെ തേടുകയും കാവ്യഭൂപടങ്ങളിൽ വികൃതവരകൾ ചാലിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഈ കാലത്ത് തോറ്റ കുട്ടി ഭൌതികജീവിതത്തിൽ തോറ്റെന്ന് നിനക്കുമ്പോഴും അവൻ എത്തിനില്ക്കുന്നത് വിജയത്തിന്റെ മരതകക്കുന്നിലാണെന്ന് കവി സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു. മാനവികതയുടെ പച്ചതുരുത്തുകൾ നഷ്ടപ്പെടുമ്പോഴും ഉള്ളിലുള്ള സർഗ്ഗാത്മകതയിലൂടെ കവി വരച്ചിടുന്ന പ്രകൃതിയുടെ ജീവതാളത്തിന്റെ ഹൃദയ രേഖയാണു ഈ കവിത എന്നെനിക്കു തോന്നുന്നു. മുഖ്യധാരകളിൽ കാണുന്ന കവിതകളധികവും മനസ്സിലാവാറില്ല. മനസ്സിലാവാത്ത ഭാഷയിൽ ദുർഗ്രഹതയും വളച്ചുകെട്ടലുകളും ചേർന്നാൽ ഉദാത്ത കാവ്യശില്പ്പങ്ങളായിയെന്ന അബദ്ധധാരണകൾക്ക് കൂട്ടു നില്ക്കാനും കഴിയാറില്ല. അതുകൊണ്ടു തന്നെ ബഹുസ്വരതയുടെ കാവ്യമുഖങ്ങളിൽ നിന്നും ഈ കവിത അതിന്റെ തനതായ ഇടം നേടിയിരിക്കുന്നു. ജീവിതത്തിന്റെ ജ്യാമിതീയകള്ളികളിൽ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞുപോകുന്ന കുട്ടി പ്രകൃതിയിലേക്കിറങ്ങുകയാണു. അവന്റെ കയ്യിലെ പുസ്തകം തോട്ടുവെള്ളത്തിലേക്കെറിഞ്ഞ്, കാറ്റിലേക്ക് കയ്യിലെ കുടയും കൊടുത്ത് , തുണ്ടുപെൻസിൽ വഴിയിലെറിഞ്ഞ് കണ്ട കാട്ടുവഴിയിലൂടെ നടക്കുന്നു. നടക്കുമ്പോൾ പിറകിൽ വന്ന് ആരൊക്കെയോ വിളിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു. അത് മനുഷ്യരാരുമല്ല തിത്തിരിപ്പക്ഷികളൊ കൊച്ചുത്തുമ്പിയോ മൈനയോ ഒക്കെയാവാം എന്നാണു കവി പറയുന്നത്.അഥവാ അവയുടെ മൂളലാവാം.പ്രകൃതിയിൽ നിന്നും അന്യ മാകുന്ന മനുഷ്യനിന്ന് തിത്തിരിപ്പക്ഷികളും മൈനയുമൊക്കെ അപരിചിതരാകാം. പോയ കാല ചിത്രത്തിന്റെ ഗൃഹാതുരത്വം കൂടി ഈ വരികളിലൂടെ ഒഴുകിവരുന്നതു ശ്രദ്ധേയം. കാട്ടുവള്ളി ഊഞ്ഞാലാക്കി ആടിക്കുതിച്ചവൻ പോകുന്നത് കാടിന്റെ നിബിഢ ഭംഗികളിലേക്കാണു. ബഷീറിന്റെ കഥയായ ഭൂമിയിലെ അവകാശികളെപ്പോലെ സർവ്വജീവജാലങ്ങൾക്കും ജീവിക്കാനവകാശമുള്ള മണ്ണിന്റെ വന്യഗർഭങ്ങളിലേക്ക്. മനുഷ്യരേക്കാൾ സ്നേഹമുള്ള മറ്റു ജീവജാലങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക്.അവിടെയൊക്കെ ശ്വസിക്കുന്നത് വിഷവായുവല്ല പൂത്ത മുല്ലപ്പൂക്കളുടെ വശ്യസൌരഭമാണു. ആ സുഗന്ധത്തിൽ നീന്തുന്ന കാറ്റ് ഒരു സംഗീതമായവനു തോന്നുന്നു. പൂക്കളൊക്കെയും വാക്കുകൾ പായുന്ന കാട്ടരുവിയുടെ മധുരഗാനങ്ങളായും. അതിഭാവുകത്വങ്ങളൊട്ടുമേശാത്ത നൈസർഗ്ഗികമായ ഭാവന.രാത്രിയിൽ നക്ഷത്രങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ആകാശമാകട്ടെ നീർത്തിവെച്ചൊരു പുസ്തകമായാണു കുട്ടിക്കനുഭവപ്പെടുന്നത്. കവിമനസ്സിലുള്ള കുട്ടി തന്നെയാണു ഈ കഥാപാത്രം. ഇന്നിന്റെ ചുടുചോര ചിന്നുന്ന സ്വാർത്ഥതയുടെ ലോകം തന്നെയാണു കുട്ടിയിലൂടെ കവിയെ ഇങ്ങിനെ ചിന്തിപ്പിക്കുന്നതും. അവസാനം തോറ്റിറങ്ങിവന്ന കുട്ടിയെ തോളത്തുവെച്ച് മരതകക്കുന്ന് പറയുന്നു ..നീയൊരിക്കലും തോല്ക്കുകില്ല നിന്നെ ഇവിടെയൊരു അമ്പിളിത്തെല്ല് കാത്തിരിക്കുന്നു എന്നു പറയുന്നിടത്ത് കവിതയുടെ വാതിലടയുന്നു. ഈ അമ്പിളിത്തെല്ല് പ്രത്യാശയുടെ പ്രകൃതിയുടെ സംഗീതം തന്നെയാണു. നമുക്കു ചുറ്റും പ്രകൃതി ഒരുക്കിവെച്ചിരിക്കുന്ന വിഭവങ്ങൾ വിലമതിക്കാനാവാത്തതാണു. അതറിയാൻ ആധുനികമനുഷ്യനൊട്ടും നേരവും ഇല്ല.കേവലം വാർത്തകളൊ പ്രസ്താവനകളൊ മുദ്രാവാക്യങ്ങളൊ കവിതയാകുന്ന വർത്തമാനത്തിന്റെ ഇടനാഴിയിൽ നിന്നും തീർത്തും വ്യത്യസ്ഥമായി കവിതയുടെ ജീവനരാഗങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും ആവാഹിക്കുവാൻ ഈ കവിതക്ക് കഴിയുന്നു. കവിതാവഴികളുടെ മൌലികതയും ജൈവികതയും നഷ്ടപ്പെടുന്ന ലോകത്തേക്കു മരതകസൌന്ദര്യത്തിന്റെ ഉൾക്കാഴ്ച്ചയാണു ഈ കവിത വായനക്കാർക്ക് നല്കുന്നത്.

അമ്മക്കൊരു ദിനമൊ?


അമ്മ എന്നത് മാനവികതയാണു. സർവ്വമാനവഗുണങ്ങളും തികഞ്ഞ ഭാവം. അതാണു അമ്മയുടെ സങ്കല്പ്പം. പക്ഷെ കാലപ്പകർച്ചയിൽ അമ്മ എന്ന അർത്ഥവിശേഷണത്തിനും അർഥലോപങ്ങൾ സംഭവിച്ചു എന്നത് സത്യം. പക്ഷേ ശരിയായ അമ്മ എന്നും ആ വിശേഷണത്തിന്നർഹയായിരിക്കും.ഒരു പെൺകുട്ടി ഒരു കുഞ്ഞിനെ ഗർഭം ധരിക്കുന്നതോടുകൂടി അവൾ മാനസികമായും ശാരീരികമായും അമ്മ എന്ന ഭാവത്തിലേക്ക് പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. മക്കളെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് വെച്ച് എന്നും തന്റെ ചിറകിനുള്ളിൽ സംരക്ഷണം നല്കി കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നവർ.അവർ അമ്മക്കരികിൽ നിന്നും എത്രദൂരെയാണെങ്കിലും ഓരോ നിശ്വാസത്തിലും മക്കൾക്കായി പ്രാർത്ഥനാനിരതരായി ഇരിക്കുന്നവർ. വർത്തമാനകാലത്ത് അമ്മമാരെ ശ്രദ്ധിക്കാത്ത എത്രയോ അമ്മമാരുടെ ദുഃഖം നേരിലറിഞ്ഞിട്ടുള്ള വ്യക്തി എന്ന നിലക്ക് ചില കാര്യങ്ങൾ ഇവിടെ കുറിക്കാതിരിക്കാനാവില്ല. ജീവിതത്തിലെ സന്തോഷങ്ങളെല്ലാം മാറ്റിവെച്ച് മക്കൾക്കായി ജീവിതം ഉരുക്കിത്തീർത്തവർ ഇന്ന് പടിക്കു പുറത്തു ധാരാളമുണ്ട്.കണ്ണീർ തുളുമ്പിയ മിഴികളുമായി കീറിയ ജീവിതം വീണ്ടും വീണ്ടും തുന്നിച്ചേർത്തുകൊണ്ട് മക്കളെ ഭയത്തോടെ കാണുന്ന അമ്മമാർ! മക്കൾ കുടുംബമായിക്കഴിയുമ്പോൾ അമ്മ അവർക്കധികപ്പറ്റാവുന്നു. അമ്മയുടെ ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങളെല്ലാം മാറ്റിവെച്ച് ഒരു കാരാഗൃഹത്തിലെന്നതുപോലെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ചിറകുകൾ മുറിച്ച് മുറിയ്‌ല് പൂട്ടിയിടുന്നവർ,തെരുവിലേക്കിറക്കിവിടുന്നവർ,അങ്ങിനെ എത്രയോ ഉദാഹരണങ്ങൾ സഹിതം ഈ സമൂഹത്തിൽ അമ്മമാർ ജീവിക്കുന്നുണ്ടെന്ന യാഥാർത്ഥ്യത്തെ മറികടന്ന് നമുക്ക് സഞ്ചരിക്കാനാവില്ല. തങ്ങൾക്കു ഇതേ കാലഘട്ടം കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടെന്ന സത്യം അവർ വിസ്മരിക്കുന്നു. അമ്മ തണലും സ്നേഹവുമാണെന്ന് പല മക്കളും ആലോചിക്കുന്നില്ല്ല. സ്വന്തം കഴിവുകളുടെ മാറ്റുരച്ചുനോക്കാൻ പോലും ശ്രമിക്കാതെ മക്കൾക്കു വേണ്ടി മാത്രം ജീവിതം ഉഴിഞ്ഞുവെച്ച് മദ്ധ്യവയസ്സിലെത്തുമ്പോൾ രോഗിയും അശരണയുമാകുന്ന അമ്മമാരെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ പോകരുത്.അമ്മമാർ ഒരിക്കലും മക്കളെ ശപിക്കില്ല. പക്ഷേ അവരുടെ വേദനകൾ മക്കളെ വേട്ടയാടും. അത് തീരാവേദനയായി ജീവിതത്തിൽ വന്ന് പതിക്കുമ്പോൾ പശ്ച്ചാത്തപിച്ചിട്ടോ മറ്റു കാരുണ്യപ്രവർത്തനങ്ങൾ ചെയ്തിട്ടോ ഫലമില്ലെന്നുകൂടി സമൂഹം മനസ്സിലാക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. മരിച്ചുകഴിയുമ്പോൾ ഫോട്ടോസ് വെച്ച് പൂജകൾ ചെയ്തിട്ടോ അനാഥാശ്രമങ്ങൾക്ക് സഹായങ്ങൾ ചെയ്താലോ ചെയ്തുകൂട്ടിയ പാപങ്ങൾക്ക് മോക്ഷം ലഭിക്കില്ല. ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ ചെയ്താലേ ആ പുണ്യം വരുംതലമുറയ്ക്കും കൈവരുകയുള്ളു. ആ ചിന്ത ഓരോ മക്കൾക്കുള്ളിലും ശക്തമായി ഉണ്ടെങ്കിൽ ഇവിടെ അശരണരായ അമ്മമാർ ഉണ്ടാവില്ല. തെറ്റുകുറ്റങ്ങൾ മനുഷ്യരിൽ സ്വാഭാവികമാണു പക്ഷേ അതു തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ആത്മവിശകലനത്തിനു തയ്യാറായി സ്വയം മനസ്സിലാക്കാനും നല്ല രീതിയിൽ മാറാനും ഓരോരുത്തരും ശ്രദ്ധിക്കണം. ജീവിതം കവി പറഞ്ഞതുപോലെ ഒരു നീർപ്പോള പോലെയാണു. അതു പൊട്ടിപ്പോകുവാൻ അധികം സമയം വേണ്ട. പക്ഷേ ജീവിക്കുമ്പോൾ ചെയ്യേണ്ടതും ഓർക്കേണ്ടതുമായ കാര്യങ്ങൾ നിരവധിയുണ്ട്. അതു കൃത്യമായി ചെയ്തുതീർക്കാൻ ശ്രമിക്കുക.ആരേയും വേദനിപ്പിക്കാൻ ഇടവരാതെ. ഇവിടെ ഓരോ മാതാപിതാക്കളും സുരക്ഷിതരായിരിക്കണം മക്കളുടെ കൈകൾക്കുള്ളിൽ.ഒരു ദിനം മാത്രമല്ല എല്ലാ ദിനത്തിലും അമ്മക്ക് പ്രസക്തിയേറേയാണു. ലോകത്തിലെ എല്ലാ അമ്മമാർക്കുമായി മഹാപ്രണാമം!

Thursday, February 23, 2017

സൂര്യ ഗായത്രികൾ

മെഴുകുപ്രതിമയായ്‌
അണയാറായെങ്കിലും
വാക്കിൻ നക്ഷത്രങ്ങളെത്തേടി
ഉഴറുന്നോരോ യാമങ്ങളും
അരുണശോഭയിൽ 
മുങ്ങിക്കുളിച്ചു പതിയെ
അടിവെച്ചു വരുന്നിതാ
സൂര്യഗീതങ്ങളും പാടി
ആത്മതമസ്സകറ്റി
കിഴക്കന്മലയിൽ
സൂര്യഗായത്രികൾ

Wednesday, February 22, 2017

ശിഷ്ടസംഖ്യ

ഇരുട്ടിന്റെ പർദ്ദക്കുള്ളിൽ
പരൽമീനിനെപ്പോലെ പിടയുമ്പോഴും
മഴ പോലെ പെയ്തിറങ്ങുന്ന
ഓർമ്മകളുടെ പെരുക്കങ്ങൾ
ജീവിതം ഇങ്ങിനെയൊക്കെ
വീണ്ടും കൂട്ടിയും കിഴിച്ചും ഗുണിച്ചും
ശിഷ്ടസംഖ്യയിൽ....പുലരുന്നു
വീണ്ടുമീ പുലരിപൂവുകൾ

Tuesday, February 21, 2017

പടിയിറക്കം



അവഗണനകൾ,ഒഴിഞ്ഞുമാറലുകൾ
ചില മൌനങ്ങൾ
പടിയിറക്കങ്ങളാണു 

മൌനങ്ങൾ

വൈരാഗ്യത്തിന്റെ കാട്ടുതീയാളിപ്പടരുമ്പോഴും
അണയ്ക്കാനാവാതെ ഈ മഹാവർഷങ്ങൾ
മൌനമായതെന്തേ? 

ഗ്രാമത്തിന്റെ മണം

നാട്ടിടവഴിയിലെ ഒടിച്ചുറ്റിപ്പൂക്കൾ
ഇപ്പോഴും കാൽനടക്കാരെ കാണാറുണ്ടോ
കറുകനാമ്പിൽ ചിരിക്കുന്ന മഞ്ഞുതുള്ളികൾ
പ്രപഞ്ചത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കാറൂണ്ടോ
കാക്കപൂവുകൾ കൗശലം പറയാറുണ്ടോ
ഗ്രാമത്തിന്റെ മണം ഇപ്പോഴും
ഇവിടെയെല്ലാം മണക്കാറില്ലേ?

രാകിമിനുക്കുന്നു

ലിപി നഷ്ടപ്പെട്ട ഭാഷ പോലെ
ജലസമൃദ്ധി നഷ്ടപ്പെട്ട പുഴപോലെ
ഇലകൾ കൊഴിഞ്ഞ ചില്ലകൾ പോലെ
സൂര്യനില്ലാത്ത പകൽപോലെ
ഇവിടെ ഇപ്പോഴും വൈരാഗ്യത്തിന്റെ
ഈർച്ചവാളുകൾ മാത്രം
രാകിമിനുക്കുന്നു.....

വെൺശംഖുകളെ തിരഞ്ഞ്‌

ഇന്നലെ കണ്ട കനവിൽ
ഊറി നിന്നത്‌ സ്ഫടികനിറവാർന്ന
മിന്നാരംകല്ലുകൾ
പ്രഭാതരശ്മിക്കൊപ്പം
ഇലത്തുമ്പിൽ തുളുമ്പുന്ന
ജലകണികകൾ
ചന്ദനമണം നിറഞ്ഞ
അക്ഷരചിപ്പികളുടെ
വെൺശംഖുകളെ തിരഞ്ഞ്‌ ഞാനും

Friday, February 17, 2017

യാഗഭൂമി-






നില്ക്കുന്നു ഞാനീ യാഗഭൂവിൽ
നിറുകയിൽ ഉച്ചസൂര്യനും
കത്തിയെരിയുന്നൊരഗ്നി-
കുണ്ഠവും നെഞ്ചിലേന്തി.... 
കനലായ് പിന്നെ ചാരമായ് ,
തീരുന്നു ആർദ്രഭൂവിന്നടരുകൾ 
എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്ത 
വിഭ്രമവിഷവിത്തുകളുറയുന്നു 
നിലം പതിക്കുന്നു ചുറ്റും
ചിറകൊടിഞ്ഞ തുമ്പികൾ
തല കീഴായി തൂങ്ങിക്കിടന്ന-
പശ്രുതികൾ വാരിവിതറി
കൂടൊരുക്കുന്നു നരച്ചീറുകൾ
ബോധച്ചില്ലകളിൽ..
ഇരുളിൻ മറ തീർത്താടുന്നു
വേതാള ചുടല നൃത്തങ്ങൾ
വെറുപ്പിൻ പഴുതാരകളിഴഞ്ഞു
പാകുന്നുയരികിൽ വിരസത-
പെറ്റ വരണ്ട യാനങ്ങളെ
നിദ്ര വിട്ടുണരുന്നു പന്തങ്ങളേന്തി
അലറും തീച്ചാമുണ്ഡികൾ
മൂക്കും രാവുകളിൽ കനക്കുന്നു
താളഭ്രംശനത്തിൻ പകർച്ചകൾ
കുത്തഴിയുന്നു മൂല്യങ്ങൾ
കളങ്ങളൊഴിയുന്നു സത്യങ്ങൾ
പിടഞ്ഞമരുന്നു മനസ്സുകൾ
തിരിയും പത്മവ്യൂഹങ്ങളിൽ
ഒലിക്കുന്നു ചോര നീർ-
ച്ചാലുകൾ പോലവേ
വറ്റി വരളുന്നു കിളിർത്ത-
സ്നേഹപാഥേയങ്ങളും
ജടയഴിച്ചു പ്രതിജ്ഞ ചെയ്യുന്നു
പക പൂണ്ട നാരീജൻമങ്ങൾ
പ്രതിധ്വനിപ്പൂ ധർമ്മത്തിൻ
ശംഖൊലികൾ ചക്രവാളങ്ങളിൽ
അസത്യത്തിൻ കുടൽമാല
വലിച്ചുകീറി നിണമുതിർത്തു
അശ്വഘോഷങ്ങളുയരട്ടെ
വിജയത്തിൻ തേരൊലികളായ്
സത്യത്തിൻ മുനയൊടിച്ചു
നേടുന്ന വിജയപഥങ്ങൾ
നശ്വരങ്ങളെന്നോർക്കുക
തുറക്കുക വേഗമീ യാഗഭൂവിൽ നിന്നും
ഭാസുര ഭാവി തൻ വാതായനങ്ങൾ!

മറന്നുപോയ പാട്ട്




വിരാമം കുറിക്കുക നരച്ച കനവുകൾക്കിനി
മിഴി തുറക്കുക കാലത്തിൻ നിടിലത്തിലേക്കായ്
സൂര്യയാത്ര തൻ തേരോട്ടങ്ങളനുക്ഷണം
വിപരിണാമത്തിൻ കേദാരങ്ങൾ ചമക്കുന്നിവിടെ
അജ്ഞത തൻ ചിതൽപ്പുറ്റിന്നുള്ളിലടയിരിക്കാതെ
അകത്തുറഞ്ഞു കിടക്കും ചിരാത് തെളിക്കുക
വിശ്വദീപസാക്ഷികളുയരട്ടെ ദ്യോവിലേക്കായ്
പുതിയൊരു പാട്ടിൻ ശ്രുതിയുണരട്ടെ ഭൂമിയിലും
ജാലകത്തിന്നപ്പുറം പാടിപ്പറക്കും വിഹഗങ്ങളെ
മാടി വിളിക്കുന്നു മുടിയഴിച്ചിട്ടീ മുളങ്കാടുകൾ
ഓർത്തെടുത്തു പാടുക വീണ്ടും കിളികളെ നിങ്ങൾ
മറവിയിൽ മാഞ്ഞുപോയൊരാ മധുരമുരളീഗീതങ്ങൾ
കത്തിനില്ക്കും പകലിരവുകളിൽ തിരയടിപ്പൂ
കാട്ടാറിൻ കുതിച്ചൊഴുക്കിൻ അനുപല്ലവികൾ
ഇണങ്ങിയും പിണങ്ങിയും പിന്നെ തഴുകിയും
ചുംബിച്ചുണർത്തുന്നു മഹാമേരു സങ്കീർത്തനങ്ങളെ
ക്ളാവു പിടിച്ച വിചാരമാലകൾക്കറുതി ചൊല്ലി
കടഞ്ഞെടുക്കുക ജീവവായുവിൻ അമൃത കലശത്തെ
അമർത്തുക പെയ്തിറങ്ങി കനം വെക്കും തോരാമഴയെ
സാധകം ചെയ്തുണർത്തുക ശിവരഞ്ജിനിയെ.....
കൊത്തിവെക്കുക മനസ്സിൻ ശിലാഫലകത്തിൽ
ചിറകു വെക്കുന്നൊരീ പ്രപഞ്ചവൈഖരിതൻപല്ലവികളും,,,,,,

തൊട്ടിൽ


തൊട്ടിലാട്ടുന്നിതാ  പേരാലിങ്ക്കൊമ്പിലൊരു
മുത്തശ്ശിയമ്മ തന്റെ ശോഷിച്ച കയ്യാലെ
ഇടറുന്ന കണ്ഠത്തിൽ നിന്നുമുയരുന്നു
തരളമാമുറക്കുപാട്ടിൻ ശീലുകളും
ഏതു ഭാഷയാണേലും അമ്മ തൻ നെഞ്ചിൽ
നിന്നുയരുന്ന പാട്ടിൻ താളവുമീണവുമൊന്നുപോലെ
കൈകാലിട്ടടിച്ചു വിശപ്പിൻ വിളി സഹിയാഞ്ഞൊരു കുഞ്ഞിൻ കരച്ചിലുമുച്ചസ്ഥായിയിൽ
പുതുവഴികൾ വെട്ടുന്നതിൽ ശ്രമം പൂണ്ടിവൾ തൻ
ജന്മദാതാക്കളീയെരിയും സൂര്യജ്വാലയിൽ
തളർന്നവശത പൂണ്ടു പേശികൾ മുറുകി
വിയർപ്പാറ്റിക്കുറുക്കുന്നുയീ നരജന്മങ്ങൾ
ലോലമാം കയ്യാൽ വീശുക തെന്നലെയീ കുഞ്ഞിൻ
വരളും ചുണ്ടുകൾക്കായിത്തിരി പാൽ മണവും
അമ്മിഞ്ഞപ്പാലില്ലയിവൾക്കേകുവാനായി
മാംസമടർന്നോരമ്മ തന്നെഞ്ചിൻ കൂടിൽ
വേനൽത്താപത്തിലുരുകുന്നു വേദനക്കനലും
വറ്റിവരളുന്നൊരാ ജീവിതപ്പടിയിൽ
ഋതുഭേദങ്ങളില്ലാതെയദ്ധ്വാനിപ്പൂയീ
മനുഷ്യക്കോലങ്ങൾ ജീവിതവണ്ടിയുന്തുവാൻ
അന്നമില്ല,കുടിനീരില്ല,മാറ്റിയുടുക്കാനൊരു
തുണ്ടു പഴന്തുണിപ്പോലുമില്ലയീ പാവങ്ങൾക്കു
അപ്പോഴും കാണ്മൂ നാം ലോകത്തിൻ മറുപുറം
ആഢംബരത്തിന്നലുക്കുകളായാടുന്നു മണിത്തൊട്ടിലുകൾ
കുഞ്ഞേ,നിനക്കു വിധിച്ചതീ വൃക്ഷത്തിൻ കയ്യിലെ തൊട്ടിൽ
ശാന്തമായുറങ്ങുക പ്രകൃതി തൻ താളത്തിൽ
ഉരുവിടുന്ന കിളികൾ തൻ കളമൊഴികളും കേട്ട്‌
വിശപ്പിൻ ശത്രു മുരളുന്നുവോ നിന്നുദരത്തിൽ?
എൻ മണിക്കുഞ്ഞേ ഞാനുമൊരു ഭിക്ഷാംദേഹി..
താരാട്ടിലലിഞ്ഞു കേൾപ്പതേതു വിഷാദരാഗം?
ജീവിതമേറെക്കുടിച്ചൊരീ മുതശ്ശി തൻ ഗദ്ഗദമോ...
പുതുവഴിയായാൽ കയ്യാളാനെത്രയോ പേർ
വഴി തീർത്തവരോയധഃകൃതരുമന്യരുമാകുന്നു
നെറികേടുകൾ കുന്നുകൂടുന്നൊരു ലോകമേ
നീ പുറം തിരിഞ്ഞു മുഖമടച്ചുനിൽക്കാതെ
നൽകുകയീ ചോര നീരാക്കുന്നവർക്കിത്തിരി തണലും!

കുചേലൻ.

....
നിറവിന്റെ മടിത്തട്ടിൽ
സൂചിമുനകൾ തറച്ചു
മണിമാളികയിലെ കനത്ത
ഏകാന്തത ഭീകരസത്വമായി
ഇരുട്ടിന്റെ കടവിൽ വീണ
നിലാവുപോലെ
ബോധമണ്ഡലത്തിൽ
കയറി വന്ന മയിൽപ്പീലികൾ
...ഇറങ്ങിപ്പോയി
കാടിന്റെ അഗാധതയിലേക്കു...
കൃഷ്ണമുടിയിലെ വെള്ളിയലുക്കുകൾ
വേടന്റെ അമ്പേറ്റ്‌ നിലം പതിച്ചു
വർത്തമാനത്തിന്റെ സമസ്യകൾ
വിദൂരപർവ്വതരേഖപോലെ...
ഓടക്കുഴലിന്റെ മുഗ്ദ്ധനാദത്തിലും
വ്യഥിതലയനതരംഗങ്ങൾ
ഓർമ്മയുടെ അവിൽപ്പൊതി അഴിച്ച്‌
ഇളംകാറ്റിന്റെ മർമ്മരത്തിനായ്‌
കാതോർക്കുമ്പോൾ
വന്നു മൂടുന്നു വിഷം വമിക്കുന്ന
വ്യാളീമുഖങ്ങൾ...
കൂപമണ്ഡൂകങ്ങളുറങ്ങുന്ന
ഇരുൾ മൂടിയ ഗർത്തങ്ങളിൽ നിന്നും
ഭേദിക്കാനാവാത്ത അഴികളെണ്ണിയെണ്ണി
അതിജീവനത്തിന്റെ വായ്ത്താരികൾ
ഉരുക്കഴിച്ച്‌,
സ്നേഹസാന്ദ്രതയുടെ
പുൽ മേടയിലേക്കുള്ള
കൂടുമാറ്റത്തിന്റെ
തിരിനാളം കെട്ട സ്വപ്നത്തിന്റെ
കണ്ണുകളിൽ തിരിച്ചുപിടിക്കാൻ
ശ്രമിക്കുന്ന ഇവർക്ക്‌
താഴിട്ടുപൂട്ടിയ
മോചനത്തിന്റെ
വാതിൽ തുറന്നുകൊടുത്താലും......

വളപ്പൊട്ടിന്റെ സംഗീതം


രഥചക്രങ്ങളുരുണ്ട
പടിയിറക്കത്തിൻ ചരിത്രം
കുറിച്ചുന്മാദത്തോടെ
പാതിരാവിലുണർന്നു
പൊട്ടിച്ചിരിപ്പൂ
വളപ്പൊട്ടുകൾ
മണ്ണെണ്ണ തിരിയിൽ
മഷി മുക്കി,കണ്ണിമ ചിമ്മാതെ
പൊട്ടിയ സ്വപ്നങ്ങൾ
ചേർത്തു വെച്ചു,ശുഭ
പ്രതീക്ഷ തൻ മാല കോർത്തു
പുലരിശംഖിലുദിക്കുന്ന
പുതിയ സ്വപ്നത്തിൻ
കഴുത്തിൽ ചാർത്തുവാൻ
ഗതകാലത്തിൻ നിഴലിലമർന്ന
കനവിനെയോർത്ത്‌
വിണ്ടുകീറിയ വ്രണങ്ങളിലമർന്ന്
പൊട്ടിച്ചിരിപ്പൂ വീണ്ടുമീ
വളപ്പൊട്ടുകൾ....
വിഷം തീണ്ടാത്ത കാലത്തിൻ
പടവിൽ നിന്നും തെന്നിയകന്ന്
സ്നേഹനിരാസത്തിൻ
പത്തിയിലമർന്ന്
തിരസ്കൃത കനലും പേറി
വിജയത്തിന്നരങ്ങിലെ
കളിക്കോപ്പഴിച്ചു വെച്ചു
യാത്ര തിരിച്ചു ,സാന്ധ്യ
രാഗവുമണിഞ്ഞ്‌
കടൽ സാക്ഷിയായ്‌.....
ദാഹം തീർത്ത തണ്ണീർത്തടങ്ങൾ
പുസ്തകതാളിന്നിടയിലൊളിപ്പിച്ച
മയിൽപ്പീലിത്തുണ്ടുകൾ
സ്വപ്നങ്ങൾക്ക്‌ നിറം ചാലിച്ച
ഇരട്ടിമധുരങ്ങൾ
നിറഭേദങ്ങൾ തൻ കുന്നിമണികൾ
മാല കോർത്ത വളപ്പൊട്ടുകളെല്ലാം
അഗ്നിനാവുകൾക്കന്നമായതും
വെയിൽപ്പക്ഷിയായ്‌ ദേശാന്തര
ങളിലലഞ്ഞു പറന്നതും
പൊട്ടിയൊലിച്ചു തീർക്കുന്നു
നോവിൻ കടലാഴങ്ങൾ....
കടലിൻ മഹാമൗനത്തിൻ
വാല്മീകത്തിലടയിരുന്ന്
തോറ്റിയുണർത്തുന്നു
ജീവനത്തുടിപ്പിൻ സ്വരപല്ലവികൾ
ആത്മതമസ്സകറ്റി സരസ്വതീ
യാമങ്ങളിലുണർന്നു കുറിച്ചിട്ട
സംക്രമഗീതങ്ങൾ....
കാലത്തിൻ ഗതിവേഗങ്ങൾ
തുഴഞ്ഞെത്തിനിൽപ്പു പാതി വഴിയിൽ
തിരയടിച്ചാർത്തെത്തുന്നു പേർത്തും
വളപ്പൊട്ടിൻ മൂകരാഗങ്ങളും
ശിലാമൗനങ്ങളിൽ തളച്ചിട്ട വാക്കുകളും....
രാഗവിരാഗത്തിൻ പെരുക്കങ്ങളി
ലർദ്ധയാമങ്ങളിൽ കടുന്തുടി
യിലുണർന്ന രുദ്രനടനത്തിൽ
തീയെരിഞ്ഞ ഫാലനേത്രങ്ങളും
വെയിൽ കുടിച്ചു തളർന്ന
പകലുകളും, വിസ്മൃതിയിലാണ്ട
സ്വപ്നത്തിൻ ചിറകനക്കങ്ങളും
ചിക്കിയുണരുമ്പോൾ
അനുഗമിച്ചത്തുന്നു ഉന്മാദ
ത്തിൻ പൊട്ടിച്ചിരിയായ്‌
വളപ്പൊട്ടിൻ ഭ്രാന്തമാം
കിലുക്കങ്ങൾ വാഗ്‌ സ്ഥലികളായ്‌........

ജീവിത വൈഖരി


സ്നിഗ്ദ്ധ ചിറകൊളി പകർന്നു തന്ന
കവിതേ സ്നേഹിപ്പു നിന്നെ ഞാൻ
കൈ പിടിച്ചു പിച്ച വെപ്പിച്ചു
തൂലികത്തുമ്പിലെ അക്ഷരവെളിച്ചമായ്‌
ഇരുട്ടിൻ കവാടം മലർക്കെ തുറന്നു.
അഴകിൻ പ്രപഞ്ചം വിരിച്ചു നീ ഹൃത്തിൽ
ആകാശദൂരങ്ങളളന്നെത്തി മന്നിലെ
കൽമണ്ഡപങ്ങൾക്കു സാക്ഷിയായ്‌
എഴുതി പുതിയ പ്രണയാക്ഷരങ്ങൾ
മയിൽപ്പീലി വിടർത്തി മഴമേഘങ്ങളെ
തൊട്ടുണർത്തി രചിപ്പൂ കാലത്തിൻ ഈരടികൾ
അനാദി ദുഃഖത്തിൻ വേരുകളടർത്തി
മീട്ടി പ്രപഞ്ച വീണ തൻ തന്ത്രികൾ
പെയ്തു രാഗമഴ തൻ സമ്മോഹനമാം
സ്വരപെയ്ത്തുകൾ അക്ഷരദീപങ്ങളായ്‌
തുടർന്നു പ്രയാണം മേഘശകലങ്ങൾ
കാവ്യചിഹ്നത്തിൻ ചക്രവാളങ്ങളെ തേടി
പകരുന്നിതായിപ്പോഴും ജീവിത വൈഖരി
തൻ
പുതിയ പാഠങ്ങളൊന്നൊന്നായ്‌ ഹൃദയവീഥിയിൽ....

വിഷമുള്ളുകൾ


ഉഴുതുമറിച്ചു പാകുന്നു
വിഷവിത്തുകൾ
വിളവെടുക്കുന്നു നൂറു മേനി വിഷമുള്ളുകളും
അസത്യത്തിൻ പത്തായം തുറന്നു. കെട്ടി
ച്ചമയ്ക്കുന്നു നുണപ്പന്തലുകൾ
സംശയദൃഷ്ടിയാലുറ്റു നോക്കി ദഹിപ്പിക്കുന്നു
നോവുകൾ തിന്നു തീർക്കും കരൾക്കുടങ്ങളെ
പുകയുന്നു ഗന്ധകതീ തുപ്പും
പണിശാലകൾ തന്നകത്തളങ്ങൾ
പടർന്നുകയറുന്നസഹിഷ്ണുത തൻ
ചോര പുരണ്ട കലാപചിന്തകൾ
സത്യങ്ങളറിയാതെ പുലമ്പുന്നു പാവകൾ
വെട്ടുന്നു ചതിക്കുഴികൾ പടനിലങ്ങളിൽ
വിഷമുള്ളുകളെറിഞ്ഞു സ്വാസ്ഥ്യം കെടുത്തി
അപഹരിക്കുന്നു നന്മ തൻ രാപ്പകലുകളെ
ഒരുക്കുന്നു ശരശയ്യകൾ ആളറിയാതെ
ഉറ്റു നോക്കിനിൽപ്പൂ കാണികളുമൊരു വശം
വിഷത്തുള്ളികൾ നിറച്ചശുദ്ധമാക്കുന്നു
സൃഷ്ടി തൻ ഇറ്റുനോവറിയും തൂലികത്തുമ്പിനെ
ചവിട്ടിക്കുഴക്കുന്നു നീതിസൂര്യന്മാരെ
ശാപാസ്ത്രങ്ങളെയ്തു വീഴ്ത്തുന്നു നീതിബോധങ്ങളേയും
എളിയ ജന്മത്തിൻ കടങ്ങൾ വീട്ടാതെ
അറുത്തു മാറ്റുന്നിങ്ങനെ മൂല്യബോധങ്ങൾ
അവശേഷിപ്പൂ നിണമൊലിക്കും മുദ്രകളായി
ഘനീഭവിച്ച കബന്ധങ്ങൾ തൻ കൂമ്പാരങ്ങൾ
അറിയാപാപങ്ങളിലൊടുങ്ങുന്നു അന്ത്യത്തിൽ
അസത്യത്തിൻ ഗോപുരം തീർത്ത സൂത്രധാരരും.....!.

രൗദ്രമഴ


ഭ്രാന്തചിത്തയായ്‌ മുടിയഴിച്ചു മുഖം കറുപ്പിച്ചു
ഉച്ചണ്ഡഭേരി മുഴക്കിവരുന്നവൾ
ആകാശക്കോട്ടതന്നതിരുകൾ ഭേദിച്ചു
ആർത്തലച്ചൊഴുകി വരുന്നവൾ
പ്രതികാരത്തിൻ വാളുകളുയർത്തി
ചീറിപ്പായുന്നിതാ മിന്നൽപ്പിണറുകൾ
ആരെയും കൂസാതെയാസുരതാളത്തിൽ
ഭീഷണനടനം ചെയ്തുവരുന്നവൾ
പ്രകൃതിയൊ ശ്യാമവിമൂകഭാവയായ്‌
മിഴികളിൽ പ്രാർത്ഥനാമന്ത്രവുമായ്‌
ശാഖിയാം കൂപ്പുകൈകളുയർത്തി
വൃക്ഷങ്ങളുമാടിയുലഞ്ഞു ഭീതി പൂണ്ടു നിൽപ്പൂ
തെന്നലൊ ഭാവഭേദം കൈക്കൊണ്ടു
ആഞ്ഞടിക്കുന്നു വാതായനങ്ങളിൽ
കുത്തിയൊലിച്ചൊഴുകി വരുന്നിതാ
നെടുവീർപ്പിയലും മണ്ണിന്നടരുകളും
എറിയുന്നിവൾ ജാലകങ്ങളിൽ ചരൽക്കല്ലുകൾ
പിഴുതെറിയുന്നു മാമരങ്ങളേയും
കൂർത്തുമൂർത്ത തണുത്ത സൂചികളായി
ആഴ്‌ന്നിറങ്ങുന്നു മണ്ണിൻ നാഭിയിലേക്കായ്‌
മനസ്സിൻ മഹാകാശത്തെ വെള്ളിനൂലുകളൊ
ചിതറിത്തെറിച്ചു മറഞ്ഞുപോയി
അറിയാതെയുള്ളിൽ നുരയിട്ടതെന്തേ
സ്മരണകൾ കുടിയിരിക്കുമാ സ്വപ്നഭൂവൊ
എല്ലാം കടപുഴക്കിയെറിഞ്ഞു കലി പൂണ്ടു
വരുന്നിതായിവൾ ക്രോധാകുലയായി
പെയ്തിറക്കിവെക്കുന്നുയെല്ലാ നോവുകളെയും
അമ്മ തൻ മടിത്തട്ടിലേക്കായന്ത്യത്തിൽ
പിന്നെയൊ, മടങ്ങുന്നു ഒഴിഞ്ഞ കൂടുപോലതി-
ശാന്തയായ്‌, ഈറൻ മുടിയും വിതിർത്തുകൊണ്ടവൾ......

നർത്തകി


ചെന്തളിർച്ചുണ്ടിലൊളിയും
മന്ദസ്മിതത്തിൽ അനംഗ
മന്ത്രമൊളിപ്പിച്ച്‌ നീല
നീൾമിഴികളിൽ രാഗസ്വപ്നങ്ങൾ
ചൂടി,നിലാപ്പൂത്തിരിയണിഞ്ഞ
കവിളിണയുമായ്‌ പൊൻ തളകൾ
കിലുക്കിയെന്റെ ചാരത്തണഞ്ഞവൾ
ആരു നീ ഭദ്രേ? നാട്യമോഹിനി
മറഞ്ഞെന്തേ നിൽക്കുവാൻ
വ്രീളാലോലം ,ചോദിച്ചേനകതാരിൽ
മറുകുറിയോതുന്നോ മൗനമായ്‌
വിധുമുഖി, മന്ദമായ്‌ തഴുകുന്നു
മന്ദാനിലനും,ഉതിരുന്നുവോ
പ്രണയത്തിൻ വാടാമലരുകളും
മൃദുവായ്‌ ചിരിക്കുന്നു
നൂപുരധ്വനികളും,ഉണരുന്നു
മിഴികളിൽ ഭാവങ്ങളിതളുകളായ്‌
ലോലമായാടുന്നു തെന്നലിൽ
പൊന്നോലകൾ,പോക്കുവെയിലാലെ
പൊന്നു ചാർത്തി നിൽപ്പൂ ഭൂമിയും
വില്ലുപോലഴകാർന്നൊരാ ചില്ലിക്കൊടികൾ
ഇളകവെ വിരിഞ്ഞു രസഭേദങ്ങൾ
അനന്തദളപത്മമായ്‌..
ശൃംഗാരം, വീരം,കരുണം,ഹാസ്യം
അൽഭുതം...അഴിഞ്ഞു നവരസ
ശ്രേണികളൊന്നൊന്നായ്‌....
വിലോലപദ തരളിത ഭൈരവി
ലാസ്യമായാടിത്തളരവെ
നിൽപ്പൂ മുഗ്ദ്ധയായ്‌,ശാന്തഗംഭീരയായ്‌
നവപദചലനത്തിൽ തീർത്തു
നാട്യവിസ്മയത്തിൻ കൽപ്പനകൾ
നൃത്തച്ചുവടിൻ ശൈലങ്ങളേറി
നാട്യപദത്തിന്നുത്തുംഗമണഞ്ഞു
വിശ്വനർത്തനമണ്ഡപമൊരുക്കി....

സാരസ്വതം


നവരാത്രി നിലാവിൻ പൊയ്കയിൽ
മുങ്ങിക്കുളിച്ചീറൻ ചുറ്റി വലം
വെച്ചു തൊഴുതു പടികളിറങ്ങി
മൗനമുടച്ച ദിനങ്ങളിൽ
സ്വർണ്ണാംഗുലീയം കൊണ്ടു നാവിൽ
കുറിച്ച ഹരിശ്രീയിൽ നിന്നും
നൃത്തം വെച്ചുയിർക്കൊണ്ട സ്വര
ങളിന്നുമെൻ രസനയിൽ
ആദ്യാക്ഷരമന്ത്രത്തിൻ മാറ്റൊലികളായ്‌
തരിമണലിലൊ,അരിയിലൊ
മോതിരവിരൽ കൊണ്ടെഴുതിച്ച
സാരസ്വതസുകൃതത്തിൻ കൈ
പിടിച്ചിന്നും നടക്കുന്നു ജീവിത
പെരുംങ്കളിയാട്ട കനലിൽ ചവുട്ടി
അറിവിൻ പുതിയ പന്തങ്ങൾ,
അക്ഷരത്തിൻ ആകാശഗീതങ്ങൾ
പകരുന്നു ത്രിപുടതാളത്തിൻ 

അർത്ഥവിന്യാസങ്ങളെ...
പുതുമുളകളായ്‌ പൊട്ടിത്തളിർക്കുന്നു
സ്വരരാഗസുധ തൻ നാരായവേരുകളും
പിച്ചവെച്ചെത്തി അക്ഷരമധുവുണ്ടു
നാവിൽ പൊൻ തരികളുമായി
ചിണുങ്ങിയ പിഞ്ചുബാല്യത്തിൻ
മണ്ണിൽ ചവുട്ടി നിൽക്കവെ
എത്തിനോക്കുന്നു കരിമഷിയെഴുതി
കടൽ കവർന്ന തീരത്തിൻ കാലങ്ങളും
മിഴികളിലഞ്ജനമെഴുതി നിൽക്കും
കുന്നിമണികൾ പോലെ കവിയുന്നു
അക്ഷരത്തേരിറങ്ങി വന്ന സ്വപ്നങ്ങളും
തുഷാരഹാരമണിഞ്ഞ വാക്കിന്നഗ്നിയും
അമൃതും, അഴലും പുണ്യവുമേകി
തീർക്കുന്നു ഹൃദയനഭസ്സിൽ
നവമൊരക്ഷര ഗീതത്തിൻ ചിലമ്പൊലികളെ...
..
LikeShow more reactions
Comment
 
Blogger Templates